Ontstaan van de reuzen

 

Over het ontstaan van de reuzen en over de invloeden die hebben meegewerkt om ze een volwaardige plaats in onze folklore te bezorgen, is al veel geschreven.

Uit geschiedkundige bronnen kunnen we afleiden dat reuzen later dan schuttersgilden in optochten en stoeten zijn verschenen. Dit is begrijpelijk want in de middeleeuwen hadden de processies een louter geestelijk karakter. Pas later werden deze een mengeling van godsdienstige en profane elementen. Deze verandering zou zich verderzetten en uiteindelijk uitmonden in een splitsing: enerzijds kerkelijke processies en anderzijds de historische fokloristische stoeten.

Het is pas omstreeks het midden van de XV-e eeuw, onder het bewind van Filips de Goede, dat de reuzen hun definitieve intrede deden in de stoeten.

Reuzen zijn geen exclusief Vlaams verschijnsel. Ook onze buurlanden zijn met dit verschijnsel vertrouwd, voornamelijk Frankrijk, zo zijn de reuzen van Calais, Tavascon, Pezenas en Bezier wel bekend. In Noord-Frankrijk telt men een 200-tal reuzen. Het speciale daarvan is deze reuzen dikwijls de naam "Reuze" dragen, o.a. de "Reuze Papa" in Duinkerken en de "Reuze Mama" in Cassel. Een ander feit is dat in het Noord-Franse Cassel de reus begeleid wordt met muziek: "Le Reuzelied". Een duidelijker verwijzing naar Vlaanderen is moeilijk te loochenen.

Maar ook verder, zelfs over de hele wereld, worden reuzen aangetroffen: Spanje, Portugal, Mexico, Brazilië, India, enz.

Als figuur voor de reus koos men:

  • historische figuren
  • figuren uit volkslegendes
  • dorpsfiguren
  • mensen die 100 jaar werden,
  • enz...

Kortom, wij besluiten met "geen feest zonder reuzen".